Treinreis Toronto – Vancouver “The Canadian”

Vijf dagen, vier nachten

In 2017 begon ik aan één van mijn mooiste reizen tot nu toe. De (trein)reis van Toronto (Ontario) naar Vancouver (British Columbia) via ViaRail, genaamd The Canadian. Vooraf had ik me er goed op ingelezen, twee tussenstops gekozen en drie enkele reis treintickets geboekt in de Escape Fare, de goedkoopste manier en prijscategorie om de reis van vijf dagen en vier nachten te maken. Het hield dan ook in dat ik zou moeten slapen op een stoel, in plaats van op een bank of in een slaapcabine, maar ik ging de uitdaging aan. 

Als de rest het kan, dan kan ik het ook. 

De reis begon op dinsdag 21 maart 2017 om 22.00 uur in de avond. Ik had reeds een paar maanden bij familie in Canada gespendeerd, waardoor ik al in het land was, alvorens mijn (trein)reis begon. Na een gezellige dag in Toronto, een tocht met de ferry naar Toronto Island en een diner met mijn achternicht, ging ik bepakt en bezakt richting Union Station en nam ik plaats op een stoel naar keuze in de treincoupé die mij werd toegewezen. Let the journey begin!

Je kunt je het haast niet voorstellen, maar mijn eerste reis duurde 34 uur. Dat houdt in dat ik twee nachten (niet) heb geslapen in de trein. Toch gaat het heel erg wennen, je maakt eens een praatje met je medereizigers, geniet van het uitzicht en verwondert je over het feit dat je al 12 uur geen service kan ontvangen op je telefoon. Kortom, in Noord Ontario ben je niet te bereiken. Ook is er een speciale dining-car, waarvoor je overdag je plaats in het restaurant kunt reserveren. Ik besloot, omdat ik geen avondeten had meegenomen en wist dat de mogelijkheid er in de trein zou zijn, een plekje in het restaurant te reserveren en genoot van een overheerlijke, deluxe maaltijd mét dessert. Je zou bijna even vergeten dat je in een wagon zit. Ook wordt je bij volslagen onbekenden geplaceerd, waardoor je al gemakkelijk overgaat tot een gesprek.

Slapen was een wat grotere uitdaging. Gelukkig had ik twee stoelen tot mijn beschikking, waardoor ik overdwars kon liggen. Ook kun je de stoel tot 45 graden achterover kiepen, zodat je in een (soort van) lighouding kan proberen te slapen. De conclusie is, hoe moe je ook bent, slapen in een treincoupé is niet ideaal. Het was dan ook dat toen ik aankwam in Winnipeg (Manitoba), mijn eerste stop, op donderdag 23 maart om 8.00 uur ‘s ochtends dat ik, bij aankomst in mijn Airbnb schrok van mezelf toen ik in de spiegel keek. Ik zag lijkbleek en ben meteen mijn bed ingedoken. 

Winnipeg (Manitoba)

“Winnipeg? Seriously? WTF!”

Mensen vragen me nog steeds waarom ik nou juist Winnipeg koos voor mijn eerste stop. En eerlijk gezegd, weet ik het zelf ook niet zo goed. Maar, ik ben achteraf blij dat ik toen ben uitgestapt, omdat ik niet weet in wat voor zombie-staat ik anders in de volgende stad was aangekomen. Ik had een hele leuke Airbnb gevonden, in huis bij een echtpaar met wie ik het meteen goed kon vinden. Een kunstzinnig stel, met wandschilderingen en foto’s van “Free Hugs” aan de wand. Ik had een eigen slaapkamer tot mijn beschikking en deelde de badkamer met de eigenaren. Ideaal.  

Canada staat natuurlijk bekend om zijn vriendelijkheid, maar toch staat Winnipeg bekend als de minst vriendelijke stad van het land. Echter merkte ik daar vrij weinig van, want behalve de niet-opgeruimde straten en het advies om níet linksaf te slaan als je het treinstation uitloopt, zag ik wel een buschauffeur een dametje meenemen naar de volgende halte, zonder haar daarvoor te laten betalen. Het zijn de kleine dingen, die ‘t ‘m doen.

Ik heb me prima vermaakt in Winnipeg. In Winnipeg staat bijvoorbeeld het (enige) Museum (ter wereld) for Human Rights, een absolute must-see als je in de buurt bent. De naam zegt het al, het museum voor mensenrechten. Een indrukwekkend en zeer actueel museum met bijzondere collecties en verhalen. In een fraai architectonisch gebouw, op loopafstand van het treinstation. Daarnaast vind je in Winnipeg de Assiniboine Park Zoo. Een dierentuin met onder andere tijgers, ijsberen, wolven en stokstaartjes. En het standbeeld van Winnie the Pooh en luitenant Harry Colebourn. 

Fun fact: Het karakter Winnie the Pooh van A.A. Milne is gebaseerd op een echte beer uit de Eerste Wereldoorlog. 

Om in de Disney sfeer te blijven, besloot ik een kaartje te kopen voor de net uitgekomen live-action film Beauty and The Beast. En wat me tot op de dag van vandaag nog steeds verwonderd is dat ik slechts $5,00 CAD hoefde te betalen voor het bioscoopkaartje. Omgerekend ruim 3 euro. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik de film heb gezien, nog voordat deze in Nederland was uitgekomen. 

Na in de stad een nieuwe sjaal te hebben gekocht, heb ik mijn oude sjaal aan de Airbnb gedoneerd en ben ik maandag 27 maart teruggekeerd naar het treinstation van Winnipeg, om mijn reis richting Vancouver te vervolgen. De komende reis gaat ruim 25 uur duren. 

Ik sliep wederom op een stoel, maar kon even teren op de vier nachten op een heerlijk zacht bed en had nu één nacht in de trein in het vooruitzicht, in plaats van twee nachten. Ook werden we in de trein verblijdt met een optreden in de gezamenlijke coupe. 

Bij ViaRail is het fenomeen Artist on Board in het leven geroepen, waarbij artiesten, zangers, performers (noem het maar op), zich kunnen aanmelden om op te treden ín de trein, in ruil voor een reis in The Canadian. Zangeres Shealagh Rose uit Hamilton (Ontario) nam ons mee in haar eigen repertoire en zong ‘Happy Birthday’ voor een jarig meisje aan boord. En niet alleen het optreden van Shealagh Rose was bijzonder, ook het feit dat we met de trein langzaamaan de Canadian Rockies inreden. Hét uitzicht wat je kent uit de boeken, films en van foto’s, de hoge bergen en blauwe rivieren komen je tegemoet en je zit met open mond uit het raam te staren. Ook is het Observation Deck geopend, een coupe bovenop de trein, omringd door glas en met zitplekken voor circa twintig personen. Vanuit deze coupe heb je 360 graden uitzicht over de omgeving. Een plek waar ik vaker dan eens ben teruggekeerd. 

Eenmaal aangekomen op mijn tweede station, Jasper, kijk je vol verwondering je ogen uit. Je stapt uit ín een National Park, en vanwege het 150 jarig bestaan van Canada is toegang tot het park gratis. Bepakt en bezakt bewandel ik mijn weg naar het Downtown Hostel, in het centrum van Jasper. Het Jasper Downtown Hostel is pas net geopend en de eigenaresse is per telefoon te bereiken, waarna ze me verwelkomt en mijn bed toewijst. Ik slaap in een kamer met twee stapelbedden, een eigen douche en koelkast en laat me verrassen door mijn toekomstige huisgenoten. Het bed ligt alsof er nog nooit iemand op geslapen heeft. Ik ben thuis!

Jasper (Alberta)

“What happens in Jasper, stays in Jasper”

Sprakeloos. Dat is wat ik was, toen ik aankwam in Jasper (Alberta). Míddenin een National Park, waar soms zelf het wilde dierenleven rondloopt door de straten. Na aankomst besluit ik het dorp te verkennen en ik voelde me meteen welkom en op mijn gemak. Het dorp is klein, maar de omgeving is groots. Ik verzamel alvast wat boekjes en flyers en begin met het uitstippelen van een weekplanning. Ik heb nu al zin om me hier een hele week te vermaken!

Ik ben mijn eerste hike begonnen bij het Old Fort Point, vlakbij het dorp Jasper en met een startpunt net na het treinspoor. Het vereist een beetje conditie om via de trap en de (soms gladde) stenen op het hoogste punt te komen, maar eenmaal bovenop de berg heb je een spectaculair uitzicht over bergen, blauwe wateren en torenhoge dennenbomen. Het is relatief rustig, vanwege de overgang van de winter naar de lente. De dieren ontwaken net uit hun winterslaap, dus op enkele wapiti’s (elk) en berggeiten na is de kust veilig. 

Inmiddels hebben zich ook enkele huisgenoten aangemeld in mijn kamer in het hostel. Pas toen ik zag dat het met name mannen waren, besefte ik dat ik niet had gekozen voor een alleen-vrouwen kamer, maar ik heb me werkelijk geen seconde onveilig gevoeld. Iedereen is hier om te reizen en de omgeving te bekijken. Het was juist wel leuk om zoveel nationaliteiten te ontmoeten. Van Duitsland tot Nieuw-Zeeland en van Frankrijk tot Australië.

Een dag later word ik wakker, kijk ik uit het raam en zie ik de grootste sneeuwvlokken die ik ooit heb gezien. Het is natuurlijk nog steeds winter in Alberta. Ik besluit een taxi te bellen, die me naar het hoogste punt brengt van de Maligne Canyon. Een meer dan 50 meter diepe bergkloof met een route langs zes bruggen. De taxichauffeur vertelde me hem te bellen als ik bij mijn eindstation was aangekomen, zodat hij me weer kon ophalen. Het was erg rustig in de bergen en ondanks dat werd geadviseerd met een groep te reizen, liep ik alleen met de muziek op mijn telefoon op speaker (het album van Noah and the Whale klonk door de bergen) en probeerde ik mede-wandelaars in het zicht te houden. Sommige paden waren goed begaanbaar, sommige paden waren van ijs en dan was glijden de enige optie. Pas toen ik de route aflegde naar de laatste (zesde) brug, besefte ik dat ik over verse sneeuw liep en beklom me toch een gevoel van angst toen ik ondefinieerbare pootafdrukken in de sneeuw zag. A wild-life adventure! Uiteindelijk geen dieren getroffen en veilig de laatste brug bereikt en met de taxi terug naar het dorp gegaan. 

De volgende dag besloot ik een auto te huren en over de Icefields Parkway te rijden richting Banff National Park. Ik had zelfs al één overnachting in Banff geregeld, zodat ik de route van circa 300 kilometer niet op één dag twee keer hoefde af te leggen. Echter, toen ik het Jasper National Park uitreed werd ik verrast door STOP-borden en werd gezegd dat de Icefields Parkway vanwege lawinegevaar was afgesloten. Pech! Maar, better safe than sorry. Ik besloot de auto voor één dag te houden en reed naar de Jasper Skytram, voor een doodenge 7 minuten in een lift naar de 2 kilometer hoge Whistler Mountain en langs de Athabasca Falls. Met een auto in Jasper (en omgeving) ben je absoluut een stuk vrijer, om meerdere gebieden te ontdekken. Een aanrader als je een rijbewijs hebt, en anders is een taxi altijd een goed idee (alleen wel iets duurder). 

Tijdens mijn verblijf ontmoette ik ook een medereizigster uit Frankrijk. Ze was pas net aangekomen in Jasper, dus ik kon haar alvast over mijn ervaringen vertellen. Zij ontmoette twee andere meiden uit Edmonton en met zijn vieren zijn we op 1 april naar British Columbia gereden, voor een kijkje bij de hoogste berg in de Canadian Rockies. Mount Robson. Deze berg is zo hoog, dat je door de wolken soms het topje niet eens kunt zien. Echter, het was zo bewolkt én mistig, dat we de berg zelf niet eens konden zien. April fools! Maar, het was wel gezellig en voor mij dé gelegenheid om ze uit te nodigen voor een drankje ter ere van mijn 32ste verjaardag één dag later. In plaats van mijn verjaardag alleen te vieren, vierde ik het met wel tien anderen, met medereizigers die ik pas net een dag of twee kende. We gingen uit eten en ik dronk shotjes waarvan ik de ingrediënten niet wist. Het is allemaal goed gekomen. Er hing een vertrouwde sfeer. En ik heb een Sweet Sixteen actie uitgevoerd, namelijk het oppakken (met je mond) en opdrinken (zonder handen) van een shotglaasje uit een martini glas vol met slagroom. Use your imagination. Een verjaardag om nóóit te vergeten. 

De kater hebben we uitgezongen bij Patricia en Pyramid Lake.  

Op de laatste dag in Jasper maak ik me, samen met twee medereizigers klaar voor de laatste treinreis. Aangekomen op het (kleine) treinstation van Jasper zien we dat we een kortere trein hebben, waardoor het drukker is in de trein dan de eerste twee ritten. Omdat ik nu in plaats van alleen, met twee anderen reis, kiezen we voor een 4-zits bank. Nog ruim 19 uur te gaan. De kortste van de drie. 

Vancouver (British Columbia)

Met een vertraging van een paar uur, een tussenstop op de route waarvan ik weinig heb meegekregen, komen we aan op het treinstation van Vancouver, tevens het eindstation van The Canadian. We gaan ieder onze eigen weg en besluiten elkaar later weer op te zoeken voor een wandeling door het Stanley Park. Ik ga op weg naar mijn Airbnb, een kamer in een huis met meerdere Airbnb-kamers, op loopafstand van het metrostation. Nadat ik mezelf heb geïnstalleerd, spreek ik af met mijn reisgenoot in de stad om een hapje te eten en de stad te verkennen. 

Men spreekt vol lof over de stad Vancouver. Echter, toen ik er was regende het zowat elke dag en was het moeilijk om de schoonheid van de stad te ontdekken. Ook kwam ik net uit een waanzinnig natuurgebied en waren de bergen in de verte niet meer zo indrukwekkend als die van de dag van gisteren. Toch heb ik me goed vermaakt in de wereldstad. Met mijn reisgenoten ben ik door het Stanley Park gewandeld, langs totempalen, kersenbloesems en door de Kids Dryer om op te drogen van de regen. En ben ik op de bus gestapt naar het Capilano Suspension Bridge Park in het Noorderlijk district van Vancouver met een 140 meter lange en 70 meter hoge hangbrug, een wandeling door Treetops Adventure en een certificaat ‘I made it!’ als beloning. Let op, voor dit park is wel een toegangsbewijs vereist en die kan best wel prijzig zijn ($40 – 50 CAD), maar als je er toch bent… Ik vond het ‘t waard.  

Vlakbij Vancouver ligt ook het plaatsje Steveston. Deze plek staat vooral bekend vanwege Storybrooke, de fictieve plek in de serie Once Upon A Time. Omdat het slechts een half uurtje rijden was vanaf Vancouver, besloot ik de bus te pakken en Storybrooke van dichtbij te bekijken. Helaas waren de opnames net gestopt, waardoor de gevels uit de serie niet meer zichtbaar waren. Toch is een wandeling door Steveston/Storybrooke een feest der herkenning, je loopt van Granny’s naar Gold’s Pawn Shop en van The Storybrooke Library naar de haven. Een bijzondere ervaring en omdat het (wederom) regende, was het erg rustig. 

Terug in Vancouver en na mijn reisgenoten te hebben uitgezwaaid ben ik langs English Bay Beach gewandeld, langs grote en kleine Inukshuks (bouwwerken van grote en kleine stenen in de vorm van een mens, die vroeger gebruikt werden om de route aan te geven in hoog besneeuwd poolgebied) en nog éénmaal genoten van de Canadese gastvrijheid, vriendelijkheid en schoonheid.  

Gedurende mijn reis heb ik besloten, als ik mijn eindstation Vancouver zou behalen, dat ik op mijn laatste station een tatoeage zou laten zetten. Ik had me ingelezen op verschillende tattooshops en kwam terecht bij Adrenaline Vancity. Een keten met meerdere filialen (ook in Toronto o.a.). Ik besloot, voor het juiste gevoel, eerst een keer naar binnen te lopen. En dat was meteen goed. Ik werd hartelijk verwelkomd en er heerste een vriendelijke sfeer. Ik besloot een afspraak te maken en kon een paar dagen later terecht. Een paar dagen later ontmoette ik Danny, de tattoo-artiest die op mijn binnenkant bovenarm een prachtige tatoeage van een berglandschap heeft gezet. Een herinnering voor het leven! 

Eenmaal terug in het vliegtuig bekroop me de emotie van de reis. Maar, ik zou het zo weer doen! 

In 2015 bezocht ik de Niagara Falls in Ontario, Canada. Lees hier mijn verhaal. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s