Met de ferry naar de Lofoten Eilanden

Vanaf treinstation Oslo hebben we de lange afstandstrein gepakt, via Trondheim naar Bodø. Een 17-uurse (nacht)trein met diverse tussenstops, door en over de poolcirkel. Eenmaal aangekomen in Bodø gaan we richting de haven, waar we de ferry nemen naar de eilandengroep: Lofoten.

“Storm op komst”

Echter, er is storm op komst en de vraag is of de ferry wel echt gaat varen. Eenmaal aan boord blijkt dat we de overtocht tóch gaan maken en we nemen plaats op de stoelen voor in de cabine. Het eerste uur gaat voorspoedig, maar zodra we open zee bereiken gaat het er wild aan toe. De ferry botst tegen hoge golven en vaart met volle kracht door stormachtige zee. Mijn maag begint er het mijne van te vinden. Om je de details te besparen, maar toch íets van de ervaring mee te laten krijgen: ik ben nog nooit zó zeeziek geweest. En we moesten nog zo’n twee uur. Met pijn en moeite heb ik die laatste twee uur doorstaan en eenmaal op vaste grond, was de zeeziekte voorbij. Echter, op een lege maag is elke stap één te veel en omdat het al donker is geworden, besluiten we te liften. En de eerste poging is meteen raak. Een allervriendelijkste mevrouw brengt ons naar het dorpje Å aan de Zuid Oostkant van Moskenes, waar we zijn aangevaren.

We bedanken de mevrouw en gaan op zoek naar de receptie, waar we verrast worden verwelkomd, want ze dachten dat de ferry niet zou varen vanwege de storm. Voorzichtig drink ik een kopje thee en, vanwege het vissersdorpje, eet ik mee van een bord Fish & Chips. Naarmate de avond vordert, neemt de misselijkheid af en de vermoeidheid toe. We verplaatsen ons naar ons rode houten huisje, waar we onder het geluid van klotsend water in slaap vallen. 

Berg Reinebringen

Vanwege de periode buiten het hoogseizoen zijn winkels, zoals de bakkerij nog gesloten. Maar, we gaan te voet richting Reine en de berg Reinebringen die we graag, nog voordat de wolken gaan breken willen beklimmen. Bij gebrek aan een wandelpad, lopen we langs de vangrail over een zeer rustige autoweg. Onderweg komen we een supermarktje tegen waar we ontbijt en lunch kopen, en reispilletjes voor de terugweg. Eenmaal aangekomen bij de berg Reinebringen, ontbreekt een degelijk startpunt. Echter, omdat we hoog in de verte mensen stenen zien beklimmen, gaan we de uitdaging aan. We starten onze hike, over modderige paden, loszittende en gladde stenen. Even later wordt het pad begaanbaar middels een trap, gemaakt van rotsblokken. Een heuse uitdaging voor je conditie! En als het pad stopt, wordt het een reis op eigen risico. Maar, we weten waar we het voor doen en we zien menig ander de tocht vervolgen, dus there goes nothing. En ik zal je eerlijk bekennen. Ik heb doodsangsten uitgestaan, toen ik bijna rechtop tegen de berg stond en me vasthield aan een rotsblok waarvan ik hoopte dat deze niet los zat. Ook kon het me nog weinig schelen hoe mijn kleren er aan toe waren. Na een hoop gehijg en gepuf en een helpende hand van tegenliggers, komen we aan op de top van de berg. En wát een uitzicht!

Een echte reden om je angsten te overwinnen, want je geniet bovenop de berg van een spectaculair uitzicht over berglandschap, het dorp Reine en verdere Lofoten eilanden. Na een suikerboost en een fotoserie, dankzij Russische influencers keren we weer om en maken we de reis in omgekeerde volgorde. Naar beneden. Lopend, glijdend, struikelend, maar we komen heelhuids beneden aan en hebben onze beklimming goed getimed, want het begint te regenen. We lopen richting Reine voor een kopje koffie en besluiten de terugweg naar Å per bus af te leggen. 

Aangekomen in ons huisje en na ons te hebben omgekleed, nemen we plaats in het restaurant bij de receptie van ons verblijf. Waar we naast een vertrouwde pizza, een carpaccio van Walvis hebben gegeten. Wat eigenlijk gewoon smaakt naar vlees, niet naar vis. Nog zo’n bijzondere ervaring. 

Ondanks dat de reis maar heel kort en onderdeel was van een langere rondreis door Noorwegen, weet ik zeker dat ik nog eens terug wil naar de Lofoten. Want we hebben één heel belangrijk onderdeel gemist: het Noorderlicht (omdat het bewolkt was)! En als ik daarvoor nog eens zeeziek moet worden…, het zij dan maar zo. Bovendien, op de terugweg niet ziek geworden. Was het vanwege het reispilletje? Of vanwege de rustige zee?  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s